जिन्दगीका हिँडाइका थकानहरू बिसाउन,
चौतारी बनाउँछु, अनि पीपल रोपाउँछु।
थाकेका यात्रु झैँ म पनि एक दिन,
त्यहीँ बसी आफ्नै कथा सुनाउँछु।
अनन्त आकाशझैँ छ मेरा सपना,
सीमाहीन उडानका चाहनाहरू।
तारा गनेर बित्छन् रातहरू मेरा,
आशाका बल्दा ती साना दियाहरू।
मान हुनेछ, सम्मान हुनेछ,
मेरो पनि एक दिन पहिचान हुनेछ।
आज एक्लो छु, संघर्षको भीडमा,
भोलि उज्यालो मेरो अभियान हुनेछ।
अहिले आँधीले रुख झुकाएको छ,
तर जराहरू अझै अडिग छन्।
कहिल्यै हार मान्दिनँ म जीवनमा,
मेरो आत्मविश्वास सधैं बलियो छ।
हेर्दै जाऊ, पक्कै फर्किनेछन् दिनहरू,
अँध्यारोपछि उज्यालो अवश्य आउनेछ।
मेरो बाटोमा काँडा भए पनि,
मेरो पाइला कहिल्यै नरोकिनेछ।
जुन दिन तेरो पराजय हुनेछ,
त्यो दिन मेरो जीतको बिहान हुनेछ।
दुनियाका ओठमा मुस्कान हुनेछ,
मेरो पीडाको कथा सम्मान हुनेछ।
पल्लो गाउँमा ठूला दाइ, तल्लो गाउँमा मीत भाइ,
जहाँ गए पनि आफ्नै आत्मीय भेटाउँछु।
माया र विश्वासको डोरीले बाँधिएर,
हर कदममा नयाँ सम्बन्ध गाँस्छु।
एउटै छानामुनि कोही पराइ छैनन्,
सबै आफ्नै मनका टुक्रा हुन्।
मानिसहरू टाढा भए पनि,
मनका दूरी कहिल्यै ठूलो हुँदैनन्।
भो, यो निष्ठुरी शहरबाट म बस्ती उठाउँछु,
जहाँ मान्छेमा अझै माया बाँकी होस्।
जहाँ मुस्कान किनेर होइन,
मनैदेखि फुल्ने चाहना बाँकी होस्।
त्यहीँ बनाउनेछु मेरो सानो संसार,
जहाँ दुःख पनि साथी बन्नेछ।
आँसुहरू मोतीझैँ चम्किनेछन्,
र हरेक घाउले कथा भन्न सिकाउनेछ।
समयसँगै सिक्दै जाँदैछु म,
जीवनका गहिरा अर्थहरू।
हार र जित दुबैलाई अंगाल्दै,
अगाडि बढ्ने यी मेरा पथहरू।